Wat zou Maastricht zijn zonder pgo, het probleemgestuurd onderwijs? Vijftig jaar geleden werd het onderwijsconcept omarmd bij de oprichting van de Rijksuniversiteit Limburg (RL). En nog altijd houdt dat stand, zij het met pieken en dalen. “De omloopsnelheid van zo’n onderwijsvernieuwing is meestal 30 jaar, ik denk dat Maastricht wel een bijzonder geval is.”

Met dank aan onderwijsvernieuwers Wynand Wijnen en Henk Schmidt. Die laatste stapte begin jaren zeventig de universiteit binnen en zou een drijvende kracht blijken achter pgo. “Het was 1974, ik startte samen met de eerste groep studenten en het onderwijs aan de RL, dat maakte een buitengewoon exotische indruk op mij. Waar waren de colleges?”

Aanvankelijk ging pgo door het leven als probleem-georiënteerd leren, pas in 1980 kwam de omslag. “Je kunt alles probleem-georiënteerd noemen, maar het idee dat leren gestuurd wordt door een probleem, dat het daarmee start, dat heb ik geïntroduceerd, en dat sloeg aan.”

En nog altijd laat de UM zich erop voorstaan, al piept en kraakt het weleens, weet ook Oscar van den Wijngaard, medewerker onderwijsontwikkeling bij het Edlab. “Een goeie pgo-cursus maken is veel moeilijker dan het schrijven van een collegereeks.” HIj ziet dat er onder studenten en docenten nog altijd behoefte aan is. “Maar denk na over andere vormen, wil je altijd puur blijven vasthouden aan die zevensprong, aan de basis? Daar moet je je als universiteit ook over buigen.”

Schmidt: “Ik denk dat Maastricht een bijzonder geval is, het is verrassend dat wat hier gebeurt, nog steeds leeft na al die tijd.”